Upphafið

Í upphafi átti þetta vekefni að verða að bók, en ég á eftitt með að beisla hugann og var orðin hrædd um að ég myndi aldrei láta verða af þessu og myndi aldrei ná að komast aftur út í lífið. Þetta er fyrsta færslan mín.

Ég ætla ekki að segja þessa sögu fullkomlega — heldur eins og ég upplifði hana.

Þetta er upphafið.

Árið 2014 varð ég fyrir stóru áfalli sem hefur mótað allt sem ég hef gert síðan þá.

Allt sem ég þekkti fyrir það var sandkassaleikur miðað við allt sem á eftir fylgdi, því við þetta stóra áfall virkjaðist hugrofið mitt sem hafði legið í dvala.

Ég hafði enga hugmynd um hvað hugrof væri, en eftir að ég fékk greiningu á flókinni áfallastreitu ásamt hugrofsflótta þá fór eitthvað að smella saman, ég fór að skilja sjálfa mig betur, það var eins og fyllt hefði verið í eyður sem ég lengi hafði reynt að fylla inn í sjálf.

En það sem gerist árið 2014 er að ég kem að sjálfsvígi, í stiga-opinu heima, þurfti að klippa viðkomandi niður og hefja endurlífgun, þó svo hann væri orðin kaldur og blár og augljóslega farinn, þá vonaðist ég til þess að það væri hægt að bjarga honum, og í hvert sinn er ég þrýsti á bringuna hans til að reyna að lífga hann við þá heyrðust hljóð frá lungunum sem var eingöngu loftið sem eftir var í lungunum að skila sér út.

Hann hafði sett snöruna um hálsinn og framkvæmt þetta stuttu eftir að ég hafði gengið út um hurðina. Þarna tók við ein stæðsta ringulreið sem ég hef upplifað um ævina, eftir að hafa lagt líf mitt og lungu mánuðina áður í að halda honum á lífi, reyna að fá fólkið í kringum mig til þess að skilja alvarleika málsins, en þetta var eins og ekkert af því sem ég reyndi hefði skilað sér. Áður en þetta á sér stað, að honum tekst ætlunarverk sitt í allri ringulreiðinni í hans innra, þá hafði ég náð að bjarga honum að minnsta kosti tvisvar sinnum niður úr snörunni og vikunni áður stóð ég hágrátandi í stiga-opinu og hélt undir fætur hans og ýtti honum upp, þetta var orðið að raunverulegri baráttu milli lífs og dauða, barátta sem tapaðist á endanum. Ég lagði mig alla fram við að sýna honum hversu elskaður hann væri og hvað heimurinn hefði upp á að bjóða fyrir hann, en hann var komin á þann stað að hann virtist ekki trúa að hann væri þess virði að lifa, að vera elskaður. Húsið sem ég bjó í á þessum tíma var staðsett í beygju í einstefnugötu og þegar að sjúkrabíllinn kom inn götuna átti hann erfitt með að snúa við og leggja hjá húsinu því gatan hafði fyllst af áhorfendum, fólk sem stóð og horfði á mig í geðshræringu upplifa þessa aðkomu og þegar að það átti að segja mér að hann væri látinn, las ég það í andliti mannsins sem var að fara segja mér stöðuna og hljóp í burtu, ég vissi þetta en ég vildi ekki heyra þetta, hvað þá með fullan sal af fólki sem horfði á.

Ég var sótt af sjúkraflutningamönnum, en þar var á vakt maður sem hefur einstaka hæfileika í sínu starfi, hann hefur skilning og einstaka nálgun og hefði einhver annar verið á vakt hefði eflaust ekki gengið jafn vel að tala mig til að koma með þeim í bílinn og upp á sjúkrahús. Þegar ég sit í ljóslausu herbergi bráðamóttökunnar í losti, grátandi eins og lítið barn að biðja um mömmu mína, ég vildi bara mömmu því mér fannst enginn geta gripið mig, barnið sitt, önnur en mamma.

Þegar að sjúkraflutningamaðurinn kemur til baka var hann ekki eins og áður, hann virtist í hálfgerðu áfalli og kemur til mín og segir varfærnislega að hann hafi haft samband við mömmu og tilkynnt henni það að tengdasonur hennar væri látinn, þá svara hún víst á þá leið að hann hafi sko ekki verið tengdasonur hennar. Ég hágrét og spurði hvort að hún ætlaði þá ekki að koma, en hann sagði hana vera á leiðinni.

Ég vil taka það fram að ég verð að fá að segja minn sannleika um það sem átti sér stað, hvað ég upplifði og hvaða áhrif það hafði á mig, ég er ekki að reyna að særa neinn, þetta er bara það sem gerðist. Það er kannski augljóst að það var togstreyta varðandi okkar samband, við vorum óstöðug undir lokinn en það stafaði aðallega af andlegri þreytu beggja aðila og var ég að reyna að finna lausn til þess að við gætum bæði náð bata á ný og hafði beðið hann að flytja út eftir að hafa fengið ráðleggingu um það og var mér bent á að ef þetta héldi svona áfram væri óvíst um að við gætum bæði lifað þetta allt af, álagið var farið að segja til sín.

Mánuði áður hafði ég sótt um árs veikindaleyfi frá vinnu til þess að ná tökum á andlegu hliðinni, ég vildi verða sterkari fyrir hann, fyrir okkur, en álagið var að leggja mig.

Ég var að vinna á næturvöktum um helgar og undir lokin var hann orðinn svo týndur að hann var að koma í vinnuna til mín því hann gat ekki verið einn, var svo hræddur og lítill í sér og hann bara grét af vanlíðan.

Ég fékk litla sálarró ef ég var ekki í sama rými og hann því ég var stöðugt á vaktinni, stöðugt að óttast að þessi dagur kæmi og var farin að biðja vini um að fara heim og kíkja á hann því þetta var orðið tímaspurs mál. Síðustu samskipti okkar voru "ég elska þig"- þó svo að utan að komandi öfl vilji þurrka út úr sögunni að það sem á milli okkar hefði verið raunverulegt. En aftur að bráðamóttökunni.

Ég var færð upp á 3.hæð í viðstandanda herbergi að bíða eftir prestinum þegar að barnsmóðir hans hringir í mig og spyr hvort að þetta væri satt því, mamma hans hafði hringt og tilkynnt henni að hann væri látinn en ekkert meira.

Á núll einni stend ég upp fer fram í afgreiðsluna og biðla til þeirra að senda prestinn strax á hennar heimilisfang, ég gæti beðið því hún var ein heima með bæði börnin.

Ég skipa þarna foreldrum mín um að skutla mér heim til hennar, þar fer ég og reyni að grípa hana.

Mamma hennar ætlaði að koma næsta dag til hennar, en ég tók það ekki í mál, í einhverskonar móki hringi ég í mömmu hennar og skipa henni að koma strax, það væri ekki hægt að ætlast til þess að hún ætti að vera ein allan þennan tíma og hvað þá að hún ætti að vakna ein með börnunum næsta dag. Næsta sem ég man er á sjúkrahúsinu í kjallaranum, þar sem við sitjum á stól að bíða eftir að fá að sjá hann aftur, hvort barnsmóðir hans kom með okkur eða ekki man ég ekki, hún sat á stól við hliðina á mér.

Eftir einhvern tíma kemur starfsmaður og segir: Guðrún, þú mátt fara inn núna.

Ég varð eitthvað svo hissa að ég væri kölluð fyrst inn og segi nei og sný mér að henni og segi henni að fara fyrsta inn því þau hefðu átt x ár og 2 börn saman að ég tæki ekki annað í mál. Eftir þetta passaði ég líka að grípa vinkonu mína sem var með mér í gegnum þetta og útvega henni áfallahjálp. Eftir þetta tvístraðist allt, það var eins og bærinn hefði skipst í fylkingar, með eða á móti og sat ég eftir frosin, stjörf og logandi hrædd við allt og alla. Meðbyrinn var ekki mikill og stóð ég alltaf frammi fyrir nýjum áskorunum nánast daglega. Ég missti ekki bara hann þennan dag, ég missti líka tenginguna við börnin hans og eftir sat ég með tæplega átta ára gamla dóttur mína sem skildi lítið hvað gekk á, hún skildi ekki lengur afhverju henni væri ekki boðið að gista hjá "ömmu og afa" með krökkunum eins og áður, ég gat ekkert sagt, ég varð bara að láta þetta líða hjá í von um að hún myndi gleyma þeim. Ég var í raun útilokuð frá öllu sem á eftir kom, ég var nógu góð til þess að koma að honum, klippa hann niður, en eftir það var eins og ég hefði aldrei verið til, aldrei verið hluti af hans lífi og að hann hafi ekki búið hjá mér.

Ég fékk þau skilaboð frá prestinum að þau vildu ekki hafa mig og að ég fengi ekki að koma neitt að því að skipuleggja hans hinstu för.

Ég þurfi að hafa sér prest til að tala við og morguninn sem kistulagningin átti sér stað, var ekki komið á hreint hvort ég fengi að kveðja hann í hinsta sinn, fjölskyldan var með kistulagningu að mig minnir kl 11:00 um morguninn og fékk ég að vita það hálftíma fyrir það að ég fengi leyfi til þess að fara og kveðja hann, með mínum presti.

Ég og dóttir mín förum í kapelluna og stoppuðum í 10-15 mínútur, hver einasta sekúnda var uppfull af ótta, því ég vildi ekki fyrir mitt litla líf þurfa að mæta fjölskyldunni í hurðinni, því ég upplifði eins og ég væri að gera eitthvað rangt.

Eftir stutta stund með honum kyssti ég hann á ennið og þakkaði honum fyrir allt sagði honum að ég elskaði hann því næst kveð ég með orðunum "þangað til næst" og fer. Í jarðarförinni var mér ásamt mömmu og dóttur minni vísað á aftasta bekk, eins og ég hafi aldrei verið neitt.

Fremsti bekkurinn var auður og var mér sagt eftir á að fjölskyldan hans hefði sagt að það væri fyrir mig, en létu þó vísa mér á aftasta bekk. (hvar sannleikurinn liggur hér veit ég þó ekki ég veit bara að ég sat á aftasta bekk)

Eina sem var sagt um mig í þessari útför var að hann hefði búið síðasta æviárið hjá mér. Allt þetta varð til þess að ég fór ekki upp í kirkjugarð, ég taldi mig ekki velkomna þar. Á þessum tímapunkti er ég orðin það flækt inn í áfallið að ég þekkti ekki fólkið sem var að tala við mig, þó það hefði verið fólk sem ég hefði þekkt alla ævi, ég var gjörsamlega týnd og fannst ég standa eftir alein. Þetta er upphafið, minn sannleikur, mínar upplifanir.

Það sem ég lýsi hér að ofan sem á sér stað á ljóslausri bráðamóttökunni er lýsing á minni upplifun, hvernig áfallið settist í mitt innra, en það er á sama tíma ekki það sem átti sér stað.

Ég veit núna 12.árum seinna að það var ekki mamma sem svaraði í símann þetta kvöld.

Þetta er dæmi um það sem ég skrifa hér að neðan að ég er stödd í loka köflum eigin sögu og bið ykkur kæru lesendur að hafa það í huga að í upphafi skal endinn skoða.

Ég set þetta hér inn til að sýna hvernig upplifun og raunveruleiki fara ekki alltaf saman þegar áfall situr í líkamanum.

Í upphafi skal endinn skoða.

Ég taldi mig hafa gert það,  en er ekki viss lengur þar sem allt virðist hafa yfirtekið mig.

Ég vil ekki bakka -en ég vil reyna að útskýra.

Mína upplifanir endurspegla ekki á nokkurn hátt alla söguna og upphafið er langt frá því að vera endirinn.

Ég er stödd í loka köflunum svo að endirinn er enn óviss.

Þetta er flókið og erfitt verkefni sem hefur tekið mörg ár og er viðkvæmt og erfitt.

Ég er viðfangsefni eigin rannsókna og þarf að vera samkvæm sjálfri mér.

Á sama tíma er ég þjökuð af kvíða og ótta að taka þetta skref.

Ég þarf að kafa djúpt inn á við til að finna hvar og hvernig umgjörðin liggur.

EKKERT við þetta er einfalt.

Ég hef nú þegar sett þetta verkefni upp sem bók sem skiptist upp í níu kafla og er enn að lifa í gegnum síðustu 2. Kaflana til þess að ég geti sjálf myndað eina heild út frá þessu.