Ljóð, líf og list
Þetta er fyrsta ljóðabókin sem ég skrifaði og gaf út – þó í fyrstu útgáfu hafi hún verið handskrifuð, heimagerð og gefin ömmu minni að gjöf.
Ég skrifaði þessi ljóð þegar ég var um 11-12 ára gömul og fékk bókina aftur í hendurnar á 14. ári, eftir að amma mín lést.
Þessi ljóðabók hefur alltaf haft sérstakan stað í hjarta mínu.
Amma var mér afar kær og mér þótti óendanlega vænt um að geta gefið
henni þessa gjöf – og að hún tók henni með þeirri hlýju sem hún gerði.
Þess vegna vil ég birta ljóðin hér í sömu röð og þau voru sett fram í upprunalegu, handgerðu bókinni.
Dáinn andi
Skipið skríður frá landi með kossum við kveðjumst.
Ég sigli út fjörðinn og þú horfir á eftir mér.
Ég heyri þig ei kalla er í draumnum dreymdi mig.
Ég heyri þig ei segja komdu aftur því ég vil taka þig með tveimur höndum.
Ég sigli til þín því er í draumnum þú sagðir
ég vil þig.
Nú leggst ég í koju og hugsa um þig því þú hefur veitt mér alla þá ást og il.
Skipið skríður að landi og þú ert ei hér , því þú ert
dáinn andi sem lifir inni í mér.
Minningafley
Bíllinn er gamall og lúinn.
Hann gekk um holtir og hæðir en ekki lengur
hann er bara gamalt bílskrölt.
Hann liggur bara ryðgaður og gamall.
Og einn daginn ætla ég að reyna að laga hann og spreyja.
Og ef það gengur ei þá nota ég ekkert sprey þá verður hann bara lítið minningafley.
Uppgötvun
Ég horfi á spennumynd og finn til í brjósti mér með saklausum manni sem felur sig fyrir morðingjum.
En í raun og veru er hann ekki einn allir eru hjá honum
t.d. kvikmyndatökumennirnir, leikstjórinn
og margir aðrir.
Ég horfi bara á myndina og hugsa um þessi orð.
Laugardagskvöld
Ég geng um bæinn og horfi á unglingana alla í hóp á bak við eina verslun og fyrir framan aðra.
Flestir eru að reykja allir halda að það sé víst töff að reykja.
Ég rölti áfram og kem að gangandi fólki
aðeins lengra er ungt elskupar
lengra er slagur.
Laugardagskvöld eru örugglega erfið fyrir
marga nú til dags.
Söknuður
Hér stend ég og horfi á þig
horfi á fjöllin gnæfa yfir mig.
Horfi á álftirnar synda saman.
Afhverju vorum við aldrei saman og
urðum rjóð í framan.
Ég hlusta á niðandi fossinn niða.
Ég hugsa til þín og heyri okkur deyja saman.
Þú og hafið
Ég geng að klettunum í fjörunni.
Ég kalla á þig á sjóinn því að þú ert þar.
Ég hvísla nafn þitt en fæ ekkert svar.
Ég sé bát álíka þínum að sökkva
Ég bið bæn.
Það er ljóst þú ert dáinn.
Ég geri allt til að komast til þín.
Því að lifa án þín, noway.