Sálarsamtal
Ætlar þú að taka við,
hjá mér þessum lykli?
Hann þér opnar himnahlið,
ég vona að hann virki.
Ég að taka lykli við,
ertu alveg úti að aka ?
Ég finn ei lengur sjálfa mig,
hvað þá þetta hlið.
Taktu nú bara við lyklinum,
þú hefur engu að tapa.
Það er betra að tryggja sér lendingu,
en frá himnum niður hrapa.
Ég má ei meira hrapi við,
ég lítið hef gert annað.
En ég get ekki lofað því,
að brjóta ekki það sem er bannað.
Það fylgja engar kvaðir hér,
um það sem að þú kallar bannað.
Samviskan er alltaf hjá sjálfum þér,
þannig var kerfið hannað.
Þá tek ég þessum lykli við,
og geymi í eigin hjarta.
Vonir mínar bind svo við,
að ég eigi framtíð bjarta.
Ádeila á efnisheiminn
Flest allt fé í þessum heimi,
er oftast illa fengið.
Auðnum misskipt siðleysi á sveimi,
hugann í snöruna hengið.
Mín innri veröld
Litið hef ég lífsins ljós
lítið það nú lýsir,
meðan myrkrið myndar rós
sem í skuggum sínum hýsir.
Stóísk stundin stríðir mér
sterk í stað vill standa,
vofa hugans virki sitt ver
vel til verks vill vanda.
Skrapa skaltu skrautið burt
skart er skjólveiting í vanda,
þrautanna alda þér skolar á þurrt
þrálátlega þú reynir að anda.
Talandinn tregur þig tefur ár eftir ár
tími og minningar orðnar að þýfi,
tregafull tilvist þín fellir nú tár
tifandi tíminn þig tekur af lífi.
Brotinn hugur þig ber niður á botn
brotnar minningar koma og fara,
víglína veruleikans tekur upp vopn
hér skiptast á flóð og fjara.
Ósjálfráð og óséð viðbrögð
óðum yfirtaka þig,
eftir standa orðin ósögð
orð um bæði þig og mig.
Drungalegir dagar í depurð og sorg
drungi yfir huga og hjarta,
ringluð ég ráfa um stræti og torg
rugluð af myrkrinu svarta.
Biturleikinn brýtur á þér
brotum saman blandar,
báturinn siglir framhjá mér
brothljóð berast, hann strandar.
Ákall til landsins
Vættir landsins rísið upp
Ykkar er nú beðið
Brautina hef ég þegar rutt
Og til ykkar núna kveðið.
Það er tími til að snúa heim
Í borðið nú skal berja
Við skulum taka höndum tveim
Því landið þarf að verja.
Grályndi ræður ríkjum hér
Siðferði einhver týndi
Talað er um að stofna her
Af kóng sem sjálfan sig krýndi.
Trygglyndi mannsins er horfið á brott
Illindi allt gott burt rekur
Kviksyndi lífsins það setur upp glott
Þunglyndi huga þinn tekur.
Styrkurinn farin og heilsan með
Staðbundinn verkur í huga
Rétturinn tálsýn -þú ert bara peð
Leikurinn er þig að buga.
Hjálparhönd er það sem vantar
Rökkurlönd nú út um allt
Sjálfshönd af færiböndum pantar
Dráphönd heims þar sem allt er falt.
Leikur að orðum
Afturvirkt og afturkræft þýða ekki það sama,
annað getur hjálpað þér,
en hitt þér veldur ama,
ef ó við bætum framan við,
þá fyrst byrjar drama.
Ráðvönd rödd
Þessu ekki ætlað var
Þetta reyndist mér of mikið
Magnað hvernig eigið hugarfar
Getur sjálfan þig svikið.
Ég stend hér fyrir framan þig
Er hvorki heil né hálf
Myrkrið hefur fangað mig
Veit aldrei hvenær ég er ég sjálf.
Það er svo margt hér innra með
Sem sundur þarf að grafa
Því allt mitt líf og allt mitt veð
Er stílað á handhafa.
Ég reyni að gefa og lítið ég tek
Milliveg reyni að rata
Dagarnir líða ég hef ekkert þrek
Ég vil ekki sjálfri mér glata.
Veit ei hvernig vaknað ég get
Upp af þessum draumi sem
Vefur mig veiddi í sitt net
Á endanum vonandi heim ég kem.
Þögnin þögul innra með þér
Þig rifið hefur nú á hol
Seinna meir það sjást mun á mér
Að innra með mér er stórt svarthol.
Ráðvönd rödd mín ratar nú
Inn í ykkar huga
Kannski kjarkinn finnur þú
Þegar kjarkleysi er þig að buga.
Lífsvilja þér enginn lánar
Leggstu bara niður hér
Sálar sár og hugur þig smánar
Skyndilega ekkert eftir er.
Til hvers er ég hingað komin
Það tekur enginn eftir mér
Tilgangur týndur og sálin dofin
Eftir minn dag það tíminn sér.
Hvernig get ég haldið áfram
Horfið allt frá mér nú er
Hugarangur þetta ég ávann
Hugurinn heldur mér þar til ég fer.
Flóðgátt hugans opnast hefur
Haldið mér ekki lengur ég get
Tímans tollur hann þig tefur
Blóm á eigin leiði ég set.
Frá hjartanu
Ef ástin þig leggur og með orðum þig heggur,
orðrómur almúgans sem leitar til þín,
þá myndast oft veggur sem þú teppaleggur
til að orðið á götunni blindi ekki sýn.
Er kærleikur eingöngu keyptur í dag?
gleymdur sá er geymir gott hjartalag,
stimplaður geðveikur sem lifði það af,
geymdur í kassa á öruggum stað.
Þar sem harmleikur er framleiddur,
og til dreifingar notast við vatnsveitur,
settur upp dansleikur uns þú verður sjóveikur,
-er auðveiddur sá er í eymd sinni liggur?
Þar sem er ískaldur grafreitur og
sannleikurinn frásneiddur.
Svo hatrið þig gómar og allt í kring ómar,
orðið af götunni sem aldrei átti við,
allt þetta blaður þetta rugl og þvaður,
þú daðrar við dauðann uns það birtir til.
Allt þetta ásthatur tekur frá mér.
Að liggja hér botnflatur sem framreiddur kleppsmatur,
þar sem tíminn er afstæður og hugurinn áreittur,
eintómar lágkúrur í von um að ég gleymi þér.