Síðasta barnatönnin

Ég var 29 ára þegar hann dó.

Eftir það fékk ég taugaáfall.Ekki eitthvað sem sést utan frá — heldur eitthvað sem gerist innra með manni, þar sem allt fer úr skorðum og maður stendur eftir án festu.

Á sama tíma missti ég síðustu barnatönnina.

Hún hafði verið pikk föst.

Eins og hún ætti ekki að fara.

Eins og eitthvað í mér væri enn að halda í.

Mér finnst það áhugavert í dag.

Að þetta hafi gerst á sama tíma.

Síðasta barnatönnin.

Eitthvað sem átti að fara löngu áður — en sat eftir.

Rétt eins og svo margt annað.

Ástæðan fyrir því að hún fór var ekki tilviljun.

Sama dag og taugaáfallið skall á fór ég aftur inn í húsið mitt.

Þar sem þetta hafði gerst.

Ég ætlaði að tæma það og þrífa svo ég gæti leigt það útog búið annars staðar næsta árið.

En ég komst ekki áfram.

Ég fraus inni í svefnherberginu.

Stóð kyrr og starði út í loftið.

Líkaminn tók yfir.

Tennurnar glömruðueins og kjálkinn væri trekktur upp af einhverju sem ég réð ekki við.

Ég skalf. Átti erfitt með að tala.

Þetta var svo yfirþyrmandi að ég gat ekki gert neitt nema standa. Og stara.

Eftir þett hékk tönnin á bláþræði.

Ekki lengur föst. En ekki farin heldur.

Eins og hún hefði loksins gefið eftir.

Nokkrum dögum síðar þurfti ég að fara til tannlæknis og láta rífa hana.

Ekki var hægt að halda í hana lengur.

Það var eitthvað við það augnablik sem ég skildi ekki þá —en sé skýrt í dag.

Á sama tíma og hún fór, byrjaði eitthvað annað.

Ekki eitthvað stórt eða sýnilegt.

Heldur hljótt ferli þar sem ég fór að losa mig undan því sem hafði mótað mig. Gömlum gildum. Gömlum hugmyndum um hver ég ætti að vera.

Ég hélt ekki áfram af því ég var tilbúin. Ég hélt áfram af því ég hafði ekki lengur neitt til að halda í.

Kannski var það það sem þurfti.

Að síðustu leifarnar af „barninu“ í mér færi —ekki til að eyða því,heldur til að leyfa mér að verða eitthvað annað.

Ég sjálf.

Í langan tíma var ég meðvituð um gapið sem myndaðist þegar tönnin fór.

Ég forðaðist að brosa.

Augntönnin hafði komið niður um góminn á unglingsárunum,því barnatönnin sat svo föst.

Það var eitthvað við þetta sem sat í mér.

Eins og líkaminn bæri merki um það sem ég hafði ekki náð að sleppa.

Í dag tek ég varla eftir þessu.

Og ég hef engan áhuga á að taka lán eða eyða peningum í að laga þennan útlitsgalla.

Því ég sé þetta öðruvísi núna.

Ég lærði að ég er ekki þetta. Ég er ekki það sem sést utan á mér.

Ég er sú sem er fyrir innan líkamann.

Og það hefur mun meira vægi fyrir mig að halda í það —að vinna með það sem býr innra með mér, frekar en að eyða orku í að laga yfirborðið.

Ég hef frekar sett pening í að sinna sjálfsvinnunni.

Að púsla mínu innra saman á ný.

Því það er það sem skiptir mig mestu máli í þessu lífi.

Að ég rati heim.