Leynifélagið

Ég man ekki hvað ég var gömul — ég var frekar ung milli 11-12.ára.

Við lágum á stóru steinunum þar sem við stunduðum drullumallsbakstur, eða á grasinu á litla hólnum á leikvellinum.

Stelpurnar voru að horfa á norðurljósin og dáðust að ljósadýrðinni, en ekki ég.

Þarna var eitthvað brotið í sálinni, þó ég vissi ekki hvað var að eða hvers vegna.

Ég gat ekki horft með þeim á norðurljósin, því ég sagðist sjá ljóta hluti í þeim.

Fremur barnsleg birtingarmynd af því sem var í raun að gerast: eitthvað innra með mér var að gerast sem ég skildi ekki og gat ekki sett orð á.

Það braust fram á þennan hátt — að ég sá ljóta hluti í fegurð náttúrunnar.

Ég hafði engan skilning á tengingunni milli þessara hluta. Ég vissi bara að ég var brotin.

Það var ekki löngu síðar sem við stofnuðum leynifélagið GAMUR, raðað saman úr upphafsstöfum þátttakenda.

Við stunduðum aðallega leynilegar njósnir um unglingana á heimavistinni, því ef maður njósnaði í glugga sá maður eitthvað nýtt — pör að kyssast eða eitthvað álíka framandi fyrir barnshugann.

Þarna var ég í essinu mínu, með alla mína stjórnsemi og allt sem henni fylgdi.

Ég efast um að ég hafi verið auðveld í umgengni fyrir jafnaldra mína, því ég varð þrjósk og þver ef ég fékk ekki mínu framgengt.

Félagið var stofnað á leikvellinum þar sem við fórum alltaf í útileiki.

Þetta sumar var eins og við værum landkönnuðir — við fórum saman alla leið frá leikvellinum að Langasandi.

Þar stendur upp úr gulur steinn sem fannst á leiðinni, en tapaðist á göngu okkar yfir Skagaverstúnið.

Þar lá stígurinn og mynduðust alltaf miklir pollar sitthvoru megin við hann, en steinninn tapaðist í vatnið á þessum stíg.

Það greip um mig þvílíkur ótti að töfrasteinninn væri týndur.

Ég man núna að ég gekk þennan stíg margsinnis þetta sumar, að leita að gula steininum, svo sterkur var drifkrafturinn minn við að finna hann á ný.

Ég lifði í þeirri trú að hann væri alvöru, og að ég þyrfti á honum að halda — eins og ég gæti ekki lifað án hans.

Ætli ég hafi ekki þurft á þessu óáþreifanlega að halda — til að halda áfram að trúa og skilja.

Ég man eftir því þegar ég fór heim til vinkonu í fyrstu skiptin — það var önnur þeirra tveggja sem var með mér á leikvellinum í upphafi og hafði nýlega flutt í hverfið.

Hún átti magnað heimili — allt öðruvísi en ég hafði þekkt sjálf.

Þar voru líka tvö yngri systkini, eitthvað sem ég hafði þráð að eignast.

Ég heillaðist af dínamíkinni á milli þeirra, og þar var einn fyndnasti pabbi sem ég hef hitt fyrr og síðar.

Í uppvextinum stoppaði hann mig oft á göngu sinni, bara til að kanna hvernig ég hefði það.

Mér þótti mjög vænt um það.

Sama sumar og GAMUR var stofnað var því slitið — fyrir aftan bakið á mér — og stofnað nýtt félag: MAUR.

Ég hafði verið tekin út úr félaginu, en fékk ekki að heyra af því fyrr en einu til tveimur árum seinna.

Það sat alltaf í mér, að ég hefði verið of mikið fyrir þau, að þau hefðu þurft að gera þetta.

Allt þetta átti sér stað þegar ég var föst í eigin heimi og farin að missa undan mér fæturnar.

Þetta leiddi til þess að ég hætti að treysta og var meira ein.

Ég hef aldrei síðan fallið inn í neinn einn vinahóp — því ég hef verið stanslaust á varðbergi.

Mig langaði alltaf að segja þeim sannleikann. Að ég væri að ljúga.

Ekki af því að ég vildi blekkja þær –heldur af því að ég vildi tilheyra.

Ég vildi sjá fegurðina í norðurljósunum með þeim. Deila augnablikinu. Vera hluti af því.

En einhvers staðar á leiðinni festist ég í eigin frásögn.

Hún hafði staðið svo lengi að ég vissi ekki lengur hvernig ég átti að bakka –án þess að þurfa að útskýra allt.

Og á meðan nagaði þetta mig að innan.

Því ég vissi að ég var ekki að vera heiðarleg –en ég skildi ekki einu sinni af hverju ég var að gera þetta.

Ég hef verið að reyna að skilja, reyna að finna samhengi, reyna að setja allt í einhvern ramma sem meikar sens.

En kannski er það ekki þar sem svarið liggur.

Kannski liggur það í því að hætta að berjast gegn leiðinni sem ég er á –jafnvel þó ég skilji hana ekki alltaf.

Ég er ekki lengur að leita að „réttu“ leiðinni. Ég er að læra að treysta minni eigin.

Því hver maður þarf að fá að ráfa villu síns vegar.