Raunveruleg vanskil

Það er eitthvað sem ég hef ekki getað gert í mörg ár.

Að opna umslög.

Í mörg ár safnaði ég póstinum saman. Faldi hann upp í skáp þar til magnið varð svo mikið að ég setti hann í poka. Lokaði á hann. Ég var logandi hrædd við að horfa á umslögin, innihaldið gæti verið eitthvað sem ég gæti mögulega ekki tekist á við. Mér þótti betra að fela umslögin því fyrir mér var þetta eins og að fá sprengjur inn um bréfalúguna, því innihaldið eitt og sér gæti verið “trigger” fyrir mig. Trigger sem gæti valdið því að ég týndi sjálfri mér, týndi tíma og missti samhengið. Ég skildi þetta ekki þá, en ég skil þetta betur núna.

Þetta var ekki af því að ég vildi ekki takast á við lífið –heldur af því að ég gat það ekki.

Þegar kvíði og hugrof taka yfir verður heimurinn öðruvísi. Einföldustu hlutir verða óyfirstíganlegir. Umslag getur orðið eins og veggur. Tölvupóstur eins og hávaði sem líkaminn lokar á.

Á tímabili átti ég marga poka fulla af gluggapósti. Ár af pappírum sem ég gat ekki snert.

Og á meðan hélt lífið áfram. Kröfurnar héldu áfram. Pokarnir fylltust hver af öðrum. Kerfið hætti ekki.

Þetta ástand varð ekki til á einni nóttu.

Það festist í raun þegar ég tók stórt skref á sínum tíma og keypti mína aðra eign á 100% lánum.

Með því fylgdi pressa sem ég var ekki undirbúin fyrir. Pressa um að standa við skuldbindingar sem urðu smám saman þyngri en ég réð við. Hér er rétt að taka fram að það eru mun fleiri þættir sem fléttast inn í aðstæður sem veldur þessum afleiðingum sem ég fer dýpra í síðar.

Það sem byrjaði sem ábyrgð,breyttist hægt og rólega í ótta. Í raun innri ótta um að standa mig ekki. Svo í forðun. Og að lokum í ástand þar sem ég gat ekki tekist á við þetta yfir höfuð.

Og nú, 21 ári síðar,er ég enn að glíma við afleiðingarnar.

Í dag er ég á öðrum stað.

Ekki endilega sterkari. Ekki laus við óttann.

En ég er að gera eitthvað sem ég hef ekki getað gert í langan tíma:

Ég er að horfa á þetta. Ég er að opna þetta. Skref fyrir skref.

Í fyrsta skipti er ég líka að gera þetta á öðrum forsendum.

Ég er að viðurkenna veikindin mín sem hluta af heildarmyndinni. Ekki ýta þeim til hliðar. Ekki reyna að „redda þessu bara“.

Ég er að kalla eftir vottorðum frá fagaðilum. Ég er að biðja um rökstudd svör frá þeim sem ég er í samskiptum við. Og ég er að reyna að nálgast þetta ferli með heiðarleika – bæði gagnvart sjálfri mér og kerfinu.

Þetta er ný nálgun fyrir mig.

Ekki byggð á því að þrauka í gegnum allt í þögn. Heldur að stíga inn í þetta meðvitað.

Ég er að reyna að semja við innheimtuaðila varðandi greiðsluáskorunina sem mér var birt á sama tíma og ég er að setja þessa síðu í birtingu.

Ég hafði samband í gegnum tölvupóst strax næsta dag eftir að hafa fengið þessa áskorun en fékk þau svör að almennt sé ekki veittur afsláttur af innheimtukostnaði, þrátt fyrir að heildarkostnaður innheimtunnar sé orðinn hærri en upphaflega skuldin.

Ég hef beðið um rökstuðning fyrir því af hverju ekki sé hægt að taka tillit til minna aðstæðna í þessu tilfelli, þar sem ég hef bæði útskýrt mína stöðu og boðist til að leggja fram vottorð þess efnis.

Ég nýtti EMDR tíma þann 20. mars til að fá aðstoð fagaðila við að setja fram erindi þar sem ég óska eftir að mitt mál sé metið með hliðsjón af heilsufarslegum aðstæðum. En þegar ég hef setið lengi föst í hugrofi þá verð ég að fá stuðning fagaðila til þess að takast á við daglegt líf. Þessi færsla er hugsuð sem lifandi dagbók. Ég ætla að uppfæra hana eftir því sem ég fer lengra í þessu ferli.

Ekki til að sanna neitt. Heldur til að halda utan um ferðalagið.

Kannski fyrir mig. Kannski fyrir einhvern annan sem þekkir þetta ástand.

24.mars 2026

Ég er búin að sitja frosin í allan dag.

Þó svo ég hafi vaknað fyrir hádegi, þá kom ég mér ekki fram úr rúminu fyrr en um hálf fjögur.

Stundum þegar hugrofið yfirtekur mig þá er eins og að ég þori ekki að hreyfa mig fyrr en eftir skrifstofutíma, sérstaklega þegar að ég þarf að takast á við hluti eins og fjármálin.

Það virðist eins og eitthvað innra með mér telji ekki öruggt að vera á ferðinni fyrr.

Ég í alvörunni hélt að ég gæti tekist á við þetta tvo daga í röð, en svo er ekki.

Taugakerfið hefur tekið af mér alla stjórn.

Þetta er svolítið yfirþyrmandi skref fyrir mig að taka, að berskjalda mig fyrir heiminum.

En í dag finn ég að ég þarf hvíld, ég er með kvíðahnút í maganum og get ekki opnað tölvupóstinn minn.

Ég einfaldlega get ekki eins og staðan er núna.

Ég er sveitt í lófunum, með taugaskjálfta og dett út og stari bara.

Líkaminn stendur varla undir sér í dag og skelf ég í fótunum ef ég stend uppi.

Sjónin er óskýr, ég dett inn og út, það er eitt sterkasta merki líkamans að segja við mig að nú þurfi ég að ná stjórn á taugakerfinu svo ég geti haldið áfram, annars er voðinn vís.

Þá meina ég einfaldlega að ég er viðkvæmari og gæti triggerast og í stað þess að ég sé að halda uppi fullorðins heildrænum samskiptum í sambandi við fjármálin, þá gæti ég dottið út og partur/alter tekið við af mér.

Það er enginn að fara láta tíu ára barn sjá um að semja um skuldirnar fyrir sig.

Þetta er allt mjög nýtt fyrir mér og álagið að birtast á annan en skýrari hátt.

Ég er að hlusta á líkamann tala og hann segir stopp í dag. 25.mars 2026

Í dag gat ég opnað tölvupóstinn aftur eftir að hafa náð hvíld og róað taugakerfið.

Gögn sem ég hef kallað eftir frá fagaðilum eru að mér skilst komin í ferli.

En innheimtufyrirtækið hefur ekki svarað mér síðan á mánudag.

Sem ég er ekki alveg að skilja, því hvernig á ég að geta samið um þetta ef þeir hætta að svara?

Það síðasta sem ég sendi var beiðni um rökstuðning á þeirra svari varðandi afslátt á kostnaði þar sem ég bauðst til þess að skila inn vottorði eða öðrum gögnum varðandi mín veikindi.

Ég er ekki alveg að ná utan um þetta.

Uppfærsla:

Mig langar að byrja á því að benda á eitt sem sést ekki beint í tölvupóstsamskiptum – en birtist skýrt þegar þau eru skoðuð í samhengi og eftir dagsetningum.

Ég hafði samband um leið og greiðsluáskorun barst og óskaði eftir að semja. Ég lagði fram tillögu að greiðslugetu og útskýrði jafnframt aðstæður mínar, þar á meðal heilsubrest sem hafði hér bein áhrif á stöðuna sem upp var komin.

Ég spurði einnig hvort hægt væri að endurmeta innheimtukostnað og óskaði eftir rökstuðningi, sérstaklega þar sem hann var verulegur hluti af heildarkröfunni. Ég bauðst til að leggja fram gögn til að styða mál mitt.

Svörin sem ég fékk voru afdráttarlaus – ekki væri veittur afsláttur – en enginn rökstuðningur fylgdi, þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir.

Þann 23. mars ítrekaði ég fyrirspurnir mínar og óskaði sérstaklega eftir skýringum á því hvernig kostnaðurinn væri reiknaður og hvernig það samræmdist kröfu um hófsemi.

Þar tók við þögn.

Þann 25. mars var tekin ákvörðun um fyrirhugaða skráningu á vanskilaskrá.

Þann 26. mars barst mér tilkynning um það í bréfpósti.

Á þeim tímapunkti hafði ég enn ekki fengið svör við fyrirspurnum mínum.

Næsta svar sem ég fékk í tölvupósti barst ekki fyrr en 27. mars – og þá ekki efnislegt svar, heldur tilvísun í að ég þyrfti að staðfesta netfang í gegnum þeirra kerfi áður en hægt væri að veita mér rökstudd svör.

Ég hafði á meðan reynt að færa samskiptin yfir á staðfest netfang og ítrekað beiðnir mínar, en fékk ekki efnisleg svör.

Það sem stendur eftir hjá mér er ekki það sem var sagt – heldur það sem ekki var svarað.

Ég var tilbúin að vinna með stöðuna, leggja fram gögn og reyna að ná utan um hana.

En í stað samtals upplifði ég að ferlið lokaðist á mig – þar sem skilyrði voru sett fyrir svörum, en svörin sjálf skiluðu sér ekki.

Fyrir mig segir þessi tímalína meira en öll orð í samskiptunum.

Ef litið er yfir samskiptin í heild má sjá skýrt mynstur.

Ég sendi ítrekað tölvupósta með það að markmiði að ná samtali – lagði fram greiðslutillögu, útskýrði aðstæður mínar og óskaði eftir rökstuðningi og skýringum.

Samskiptin ná yfir fjölda tölvupósta, þar sem ég er með meirihluta þeirra frá minni hendi.

Þrátt fyrir það fékk ég ekki efnisleg svör við þeim spurningum sem ég lagði fram.

Í stað þess var sama afstaða ítrekuð eða vísað í skilyrði sem þurfti að uppfylla áður en hægt væri að svara – án þess að svara fyrirspurnunum sjálfum.

Ég reyndi að færa samskiptin yfir á staðfest netfang, ítrekaði beiðnir mínar og hélt þræðinum gangandi, en án árangurs.

Það sem myndast er ákveðið mynstur þar sem ég er stöðugt að reyna að opna á samtal – en fæ ekki raunverulegt svar til baka.

Á sama tíma heldur ferlið áfram án þess að það samtal eigi sér stað.

Fyrir mig er það kjarni þess sem gerðist.

20. mars 2026

• Ég hef samband næsta dag eftir að greiðsluáskorun berst

• Óska eftir samkomulagi

• Legg fram greiðslutillögu

• Fæ svar um hærra lágmark

• Útskýri aðstæður mínar og óska eftir lækkun á kostnaði

• Spyr eftir rökstuðningi og býðst til að leggja fram gögn

 Samtals: 4 tölvupóstar frá mér sama dag

20. mars (síðar sama dag)

• Fæ svar: ekki veittur afsláttur

  
  

   Enginn rökstuðningur 

23. mars 2026

• Fæ svar eftir 3 daga

• Afstaða ítrekuð (engin lækkun)

• Enginn rökstuðningur

• Ég ítreka beiðni um rökstuðning

• Set fram formlega fyrirspurn um útreikning kostnaðar og hófsemi

 Ég held samtalinu áfram og reyni að opna á efnislegt svar

25. mars 2026

• Fyrirhuguð skráning á vanskilaskrá er framkvæmd

 Á þessum tímapunkti:

• Ég hef ekki fengið svar við efnislegum fyrirspurnum mínum

26. mars 2026

• Bréf berst mér um fyrirhugaða skráningu í bréfpósti

 Á sama tíma eru enn engin svör við fyrirspurnum mínum

27. mars 2026

• Fæ næsta svar í tölvupósti (4 dögum eftir síðustu fyrirspurn)

• Ekki efnislegt svar

• Vísað í að ég þurfi að staðfesta netfang í gegnum þeirra kerfi

 Samtalið færist frá efni → yfir í skilyrði

27. mars (sama dag)

• Ég ítreka að ég óski eftir svari í tölvupósti

• Rökstyð að ekkert standi í vegi fyrir því

• Ítreka beiðni um efnislegt svar

 Fæ sama svar aftur: þarf að staðfesta netfang

27.–30. mars 2026

• Ég færi samskiptin yfir á staðfest netfang

• Áframsendi þráðinn til að sýna samhengi

• Ítreka beiðnir

 Engin efnisleg svör berast

1. apríl 2026

• Fæ svar: enn krafist staðfestingar í gegnum kerfi

• Enn ekkert svar við upprunalegum fyrirspurnum

 Samhliða þessu ferli

• Ég er ítrekað að reyna að:

  • semja

  • fá skýringar

  • leggja fram gögn

• Samskiptin ná yfir meira en 17 tölvupósta 

• Meirihluti þeirra er frá mér

 Á sama tíma:

• Engin efnisleg svör berast

• Aðgerðir halda áfram (fyrirhuguð skráning á vanskilaskrá)

 Niðurstaða tímalínu

Þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir til að opna á samtal og fá skýringar, berast engin efnisleg svör á meðan ferlið heldur áfram.

Í stað samtals myndast mynstur þar sem ég ítreka beiðnir – en fæ ekki svör.

Eftir að hafa átt í samskiptum við innheimtuaðila í um 10 daga án þess að fá efnisleg svör við fyrirspurnum mínum, ákvað ég að leita beint til kröfuhafa.

Ég sendi fyrirspurn þar sem ég óskaði eftir skýringum, svigrúmi til samtals og möguleika á að semja um kröfuna með beinum hætti.

Sama dag var erindinu komið áfram innan kerfisins.

Daginn eftir barst mér efnislegt svar með skýrum valkostum:

• veruleg lækkun á innheimtukostnaði

• tillaga að greiðslu

• og leið til að setja málið í fast greiðsluferli

Ég samþykkti tillöguna og fékk strax bankaupplýsingar.

Sama dag hafði greiðsla verið skráð og gengið var frá málinu með beingreiðslusamningi.

Það sem vekur athygli mína er hraðinn í þessu ferli.

Á innan við sólarhring náðist samkomulag, greiðsla fór fram og lausn var komin á málið – eftir að hafa áður átt í samskiptum í marga daga án þess að fá svör við sömu spurningum.

Fyrir mig undirstrikar þetta hversu miklu máli skiptir að samtal eigi sér stað.

Þegar ég sendi tölvupóstinn til kröfuhafa og fékk svar sama dag, var ég á leiðinni út um dyrnar heima með umslag í höndunum frá vanskilaskrá og greiðsluáskorun sem hafði verið birt mér.

Þetta var ekki bara ferli á pappír – þetta var staðan sem ég stóð í á því augnabliki.

Ég fór í framhaldi af því í eigin persónu á útibú til að ítreka beiðni mína, fara yfir málið og sýna fram á bæði kostnaðinn og fyrirhugaða skráningu.

Málið var tekið til skoðunar síðar sama dag.

Daginn eftir hafði náðst samkomulag og ég greiddi inn á skuldina.

Tíminn sem það tók að leysa málið var því ekki spurning um daga – heldur viðbrögð og vilja til samtals.

Ég geri mér fulla grein fyrir því að þessi færsla er uppfull af endurtekningum, en það er til að draga fram hringavitleysu þessa ferlis.

En þann 31.mars samdi ég við kröfuhafa og var búin að greiða inn á skuldina og ganga frá beingreiðslusamning fyrir hádegi, þá eru enn engin svör frá innheimtuaðila.

1.apríl-haldið ykkur fast því þessi dagsetning á klárlega við.

Eftir hádegi þennan dag berst mér tölvupóstur frá innheimtuaðila sem hljómaði eins og rispuð plata undir morgun í partýi árið 1985.

Hvað haldiði, ég var ekki enn búin að staðfesta netfang til að fá svör eða svigrúm til samninga, en var löngu búin að senda þeim öll okkar fyrri samskipti ásamt ítrekun um svör úr staðfestu netfangi.

Ég get ekki samþykkt aðal netfangið mitt því kerfið þeirra neitar að trúa því að það sé alvöru netfang vegna óvenulegs endis á því.

En til þess að skýra mína afstöðu í þessu öllu, afhveru ég var svona “treg” afhverju ég staðfesti ekki bara þetta netfang -eitthvað sem virðist svo einfalt.

Í fyrsta lagi þá var ég ekki að biðja um neinar upplýsingar sem ættu að vera persónuverndaðar, nema að stefna fyrirtækisins sé kannski svo viðkvæm að þeir geti ekki sagt frá henni án þess að gæta fyllstu varúðar.

Ég var eingöngu að biðja um rökstudd svör sem gætu veitt mér sæti að samningsborði þeirra.

Þarna leyfði ég mér að setja spurningamerki við það að þeim þótti ekkert mál að semja við mig um skuldina og senda mér greiðslusamning til undirskriftar í gegnum óstaðfest netfang, en gátu ekki veitt mér efnisleg svör sem snéri að þeirra stefnu.

Í öðru lagi þá er þetta ekki eins einfalt og það hjómar í fyrstu.

Þegar ég fór inn á þeirra svæði til þess að samþykkja netfangið sá ég að kerfið þeirra samþykkir ekki netfangið sem ég nota að öllu jöfnu, heldur var hitt skráð, það sama og ég var nú þegar búin að senda þeim úr,-án árangurs.

En það var ekki nóg að ég myndi senda úr staðfestu netfangi, heldur átti ég að fara og staðfesta það aftur.

En ástæða þess að ég neitaði að staðfesta það upp á nýtt, er vegna þess að þetta er ekki bara að staðfesta netfang, heldur til þess að staðfesta það, þá þarf ég að samþykkja alla þeirra skilmála, það er aðeins meira en “bara að staðfesta netfang”.

Þarna gat ég loksins sent þeim fingurinn á faglegan hátt..

Ég benti þeim á að ég væri nú þegar búin að hafa samband við kröfuhafa og semja um skuldina sem og greiða inn á hana.

Benti þeim einnig á að ég hafi farið þá leið þar sem þeir veittu mér engin efnisleg svör eða svigrúm til þess að semja um skuldina og benti þeim á að hafa samband við kröfuhafa til að afgreiða þetta mál sín megin.

Ég benti þeim einnig á það sem ég segi hér að ofan, að þetta var ekki bara beiðni um að staðfesta netfang , heldur einnig krafa um það að ég samþykki þeirra skilmála til að geta staðfest netfang.

Þetta var eins og lélegur brandari, þessi rispaða plata, sérstaklega þar sem ég hafði samið um og greitt inn á skuldina við kröfuhafa deginum áður.

Kannski er ég bara svona þver og þrjósk að hafa farið þessa leið í stað þess að gefa bara eftir og greiða skuldina,en þegar að innheimtukostnaður er orðinn hærri en upphafleg krafa þá leyfi ég mér svo sannarlega að sitja sem Þrándur í götu innheimtuaðila hér á landi.